Hij wil altijd de acrobaat uithangen.
Turijn, zomer 1982
Hij zet z’n poten op de muur en maakt zich dan los.
Als ik hem tegenkom in de gang
zeg ik: “Dag, Mimmo” en hij geeft me 'n poot.
Ballonnen. Je krijgt er één.
Welke kleur ? - Blauw.
Tuurlijk, je lievelingskleur.
Dag, 'n blauwe ballon graag.
De school is gedaan, ben je blij ? - Nee.
Hoezo ? 't Is vakantie.
Wat kies je, de zee of de bergen ? Wanneer komt mama terug ?
Dat weet ik niet, Sara. Monica zegt dat als papa's
zoiets zeggen, de mama dood is. Wat 'n larie. En jij luistert naar Monica ?
Als mama dood is, moet je me dat zeggen.
Dat zal ik je zeker zeggen.
Waarom liet je hem los ?
Als je gelogen hebt, is hij voor mama.
Verontschuldig ons voor de vertraging, weldra komt de locomotief aan
in 't station van Turijn.
In Libanon omcirkelen Israëli's de Palestijnse wijken in Beiroet...
Barbara Melleca.
Roberta De Angelis.
Paola Riviello.
Verenigde Staten van Amerika.
Celia Bobak.
Ja ? - Excuseer, ik ben de buurvrouw.
Ik wou u 'n dienst vragen. 'n Ogenblikje.
Ik dacht dat M. en Mevr. Randi er waren.
Ze zijn weg, ik ben hun gast.
Bent u ook professor ? - Ja,
ik ben hier voor de examens. Ik kom uit Udine.
M’n man vergat melk, en met ons kleintje... ik vroeg me af of u er geen heeft.
't Spijt me, de frigo is leeg. Spijtig voor de idioot, hij moet erom.
Wie z’n hoofd er niet bijhoudt, moet lopen.
In ieder geval, welkom. - Bedankt.
Sara, wat doe je op je blote voeten ?
Heet ze ook Sara ?
Heeft u 'n dochter die zo heet ? Nee, 't dochtertje van m’n zus.
En is 't ook zo'n pestkop ? Nee... jawel...
”Dat was de stem van Silver.
Ik hoef slechts 'n tiental woorden te horen om te beslissen
dat ik voor al 't goud in de wereld niet zou wijken.
Ik bleef daar, bevend, terwijl ik m’n oren spitste...”
Ze stond er vanmorgen om 7 uur. Er was niemand.
Ik kom altijd als eerste aan.
't Was net 'n spook. Wie vertelde haar dat ik hier werkte ?
Vraag je me niets ? Zelfs niet hoe 't met haar was ?
Ik wil er niets over weten.
Ik had haar eerst niet herkend, ze is bruin...
Ik wil er niet over praten.
Ze wil haar dochtertje zien.
Ze zegt dat ze haar van ver zal bekijken zonder met haar te praten.
Heb je 'n sigaret ? - Rook jij ?
Nee. Wat heb je haar gezegd ?
Niets, met haar praat je niet.
Ze kwam, maakte 'n afspraak en ging weer weg.
Zelfs geen handdruk, ”hoe gaat 't ?”,
”hoe ben je metser geworden ?”, niets.
Wanneer gaat de afspraak door ? Overmorgen, tijdens de finale.
Welke finale ? 't Wereldkampioenschap.
De wedstrijd van Italië.
Ze luisteren naar de wedstrijd.
Kijk, de hyena's. De hyena “ridens”.
”Die lacht”. - Omdat ze grappig is ?
Nee, ze laat haar tanden zien. - De eland.
In Noorwegen heb ik er massa's gezien. Kijk, 't everzwijn.
Dat is geen everzwijn, maar 'n wrattenzwijn.
”Hij kreeg de naam Fritz, hij luisterde goed en was gedwee.
Fritz leefde ongeveer 25 jaar in Stupinigi en op 4 november 1847
vermoordde hij z’n bewaker.”
...één minuut voor 't einde van 't wereldkampioenschap.
Er zijn heel veel vogels. Ook valken,
die gebruikt werden tijdens de jacht om de prooien op te rapen.
Er zitten hier zelfs kippen. Een echt kippenhok.
Kijk, de eland en daar is de giraf.
Mijn lievelingsdier. - Waarom ?
Ten eerste omdat ze haar nek uitstrekt om blaadjes op te eten,
en daarna kijkt ze op en ontdekt ze de hemel.
Ik hou van alle dieren
die naar de hemel kijken.
Wat is dat ?
Dat is 'n lamantijn. - Net 'n zeehond.
Hij lijkt erop, maar het is 'n lamantijn.
Hoe weet jij dat allemaal ? Omdat ik de kaartjes lees.
We hebben gewonnen.
Ja, we hebben gewonnen.
herfst 1983
Zo koud ! Gelukkig dat de zon altijd schijnt in Rome.
Ik heb ze al in geen dagen meer gezien.
U heeft geen motor ? Ik wil geen rotzooi op de binnenkoer.
De keuken,
en daar is 't salon. Mooi, vol licht.
De meubelen zijn gloednieuw. Daar is de kamer.
Heel goed.
Zelfs de tv is nieuw,
aangekocht door de eigenaars. De verhuizers deden
vier verdiepingen te voet. Ik gaf hen
'n fooi van 20.000 lire. Hier.
Doe geen moeite, we regelen het dit weekend.
De bloemen ! De eigenares is erop gesteld.
U moet ze iedere dag water geven,
behalve wanneer 't regent.
Als 't u stoort, doe ik 't.
Nee, maakt u zich geen zorgen.
U mag mij of m’n man roepen voor om het even wat.
We zitten in de conciërgewoning. - Oké.
Goedendag, ik laat de sleutels hier.
Tot ziens.
”Alles is opperbest, mevrouw de markiezin.”
Misschien hebben we 'n actiever seksleven.
We hebben zuiders bloed, en zijn dus veel vuriger...
Bij de huidige stand van zaken is er één probleem...
De nieuwe geheime diensten zullen operationeel zijn...
Beste collega.
Hierlangs.
Vanaf morgenavond hebben we nachtdienst.
En dat gedurende twee weken, daarna 3 dagen rust.
Dan gaan we over naar dagdienst.
Dat is 't kantoor van de chef.
Let op.
Dat is jouw kantoor. De drankautomaat.
Dat is jouw kantoor.
Het zijn de vrienden die we zoeken. Ze zijn er bijna allemaal,
de rooien en de fascisten. Diegenen waarvan we denken dat ze hier zijn.
Laten we stellen dat we haar tegenkomen...
Wat doen we ?
Hangt ervan af wat zij doet. Als ze haar hand in de zak steekt, schieten.
Ik schiet, zelfs al doet ze 't niet. Kwestie van zeker te zijn.
Papa, 't plakt. Doe er wat bloem bij en rol 't uit.
...de dochter van 20, Maria Cristina,
en sommige collega's die in 't gebouw wonen.
De procureur ademde misschien nog, maar hij stierf
bij z’n overbrenging naar 't ziekenhuis...
't Zit vol bellen.
'n Lezer belde 't dagblad “La Stampa” en zei dat de Rode Brigades hem
hadden gelast hen te informeren.
Vandaag, 'n tweede vordering bij de “Corriere”van Rome.
De procureur was belast met meerdere dossiers rond terrorisme,
drugshandel, maffia, ruzie en afpersing...
Mag ik deze meenemen ?
Dag.
Ja.
Maar jij bent Nicola.
De dochter van Stromboli. De dochter van Stromboli heeft 'n naam.
Ja, natuurlijk... Zeg 't niet.
Geef me je kaart, dan vul ik de fiche in.
Ik vergat haar thuis. Marcella.
Nee, Mirella. - Sorry.
Ik leen 't voor jou, terug binnenbrengen binnen 14 dagen.
En als ik 't steel ? - Kom ik je halen.
Waar woon ik ? M’n familienaam ?
Ik heb je al één keer gevonden...
Kwam je naar hier omdat we erover praatten ?
't Was 'n gouden raad.
't Is een prachtige plek.
Pauze, en als we 'n appel
en een broodje deelden ?
Ik herinner me die dag nog levendig.
Ik droomde zelfs 'n paar keer van jou.
Toen heb ik 't m’n vriend verteld en die werd jaloers.
Wie weet waarvoor, ik wist zelfs niet dat je echt bestond.
Mannen zijn echte idioten. Dat is waar.
En nu ?
Als je hem zegt dat je me terugzag, gaat hij je vermoorden.
Zo is hij wel.
We zijn intussen uiteen.
Appel ?
Maak je nog foto's ?
Soms.
Herinner je je nog wat je me zei ?
Dat je 't mysterie moest zoeken ?
Dat vond ik mooi.
Ik heb 't geprobeerd, maar 't lukte me niet.
Ik slaag er niet in de mensen vanbinnen te fotograferen.
Zoals jij gezegd hebt.
Heb ik dat gezegd ? Dat weet ik niet meer.
”Dat weet ik niet meer” ?
Grappig. 't Is in m’n hoofd blijven hangen
en jij weet 't niet meer. Appel.
Ik vergeef 't je.
Alleen omdat je knap bent.
Wat 't boek betreft,
niet langer dan 14 dagen.
Giovanna, gegroet. Kom binnen.
Ga langs daar, want hier...
Hoe wist je dat ik hier was ?
Ik zag de lijst met nieuwe bedienden bij de escortedienst.
Toen je wegging uit Sicilië liet je zelfs geen adres achter.
Ik wist niet dat je hier was. Ik ben net verhuisd.
Ik woon bij mama, zodat ze niet alleen is.
Niet aan gedacht dat ze plaats had ?
Hoe is 't met haar ?
Hoe wil je dat 't met haar is ?
Wil je iets drinken ?
Denk je dat 't normaal is dat je komt zonder iets te zeggen ?
Ik zet koffie. - Ik spreek tegen jou.
Nee, je zegt zaken
die grote zussen zeggen.
Je wil vice-moeder spelen, maar één volstaat.
Ze bestaat niet voor jou.
Wat weet jij daarvan ?
Jij oordeelt, spreekt straffen uit... We zitten niet in de rechtbank.
Wat hebben we je gedaan dat we 't zo duur moeten betalen ?
Wacht.
Luister.
Hoe heet je ?
Matteo. - Mooie naam.
Hoe heet jij ? - Lolita.
Waar kom je vandaan ? - Venezuela.
Wat is er ? Ben je bedroefd ?
Waar kijk je naar ?
Je halssnoer.
Bevalt 't je ? - Ja.
Hier, voor je "chica."
Ik voel me er niet toe in staat.
Misschien...
Mijn kameraden hebben 'n andere soort vastberadenheid dan ik.
Ik ben bang. Misschien ben ik niet goed voorbereid.
Ik weet 't niet, ik moet...
Je moet niet bang zijn.
Je zal wel zien dat 't je lukt.
Francesca ?
Luister,
ik moet je onmiddellijk zien.
Binnen 2 uur, de tuinen van 't Forum Romanum.
Begrepen ?
Sara is gegroeid, ik wou 'n foto meenemen, maar ik ben naar buiten gelopen.
Ik was zo gespannen...
Nicola schreef me dat ze naar “La Boum” gaan kijken waren.
In de bioscoop vroeg Sara hem plots met luide stem wat menstruatie is.
En hij legde 't uit waar iedereen bij was.
Nicola ziet 't verschil niet tussen jong en oud, gek en normaal.
Ze zijn allemaal gelijk voor hem.
Luister...
Zeg aan Carlo dat hij zich laat overplaatsen, hij moet weg uit Rome.
En zelfs Italië, zo snel mogelijk.
Waarheen ? Waar jullie willen.
Hij is in gevaar. Begrijp je ?
De kinderen zijn klein,
't huis, zijn werk...
Je kent hem al langer dan ik, hij zal niet weggaan.
Hij moet weggaan. - Nee, wacht.
Luister naar mij.
Ik probeer met Carlo te praten,
hem te overtuigen, maar hij zal nee zeggen.
Hij is jouw vriend,
en veel minder de vader van m’n kinderen. Je moet hen zeggen dat 't niet kan.
Laat me. - Ik laat je niet gaan.
Verzin dat hij slechte uren heeft, dat hij nooit alleen is.
Zeg hen dat hij 'n riskant doelwit is.
Je moet hem redden.
Je moet 't me zweren.
Vertrouw je mij ?
Ja. Ik wel.
Oké,
ik zal 't proberen.
Nicola komt voor de feesten naar Rome, niet ?
Met nieuwjaar, denk ik,
voor 'n paar dagen.
Ik wil Sara zien, slechts één keer. Ik weet niet hoe...
Breng haar naar 't Colosseum. Ik bel je om te zeggen wanneer.
Je mag dit aan niemand vertellen.
Oké.
Wat doe je voor werk ?
Ingenieur.
'n Zoon die ingenieur is. De droom van alle moeders.
Waarschijnlijk deed ik 't daarvoor.
Je houdt je dus bezig met de bouw van dijken, bruggen...
Ik werk veel in 't buitenland. Ik moet vaak reizen.
Vind je dat niet leuk ? Nee.
Wat zou je willen doen ?
Ik weet 't niet... In de boeken zitten zoals jij.
Laat alles vallen en kom mee met mij.
Hou je van kastanjes ? - Erg.
Mag ik 'n puntzak ?
Hoeveel is 't ? - 3.000 lire.
Dat is diefstal. - Ga ze zelf rapen.
Rome.
Hier.
Wil je ergens naartoe ? - Waarheen ?
Je moet je vingers vooraan zetten en de duim erachter.
Je handpalm opheffen in de richting
van de kegels en doen zoals zij, schommelen
en met de linkervoet naar voren komen.
Dat is volgens mij 'n makkie. - Wel...
Mijn beurt ?
Je moet je vingers in de gaten steken. Ik doe 't zoals ik wil.
Je zal hem niet recht gooien. Wacht.
Wacht en je zal zien.
Ze is heel zwak. - Zwijg.
In de roos !
Je zegt niet “in de roos” maar “strike”.
Alsjeblieft.
Sorry, je bent doornat. - Geen probleem.
Ik telefoneer en ben zo terug.
Je bent doornat. Morgen moet ik 't eerste vliegtuig nemen.
Er zijn problemen op één van de werven. Hoelang blijf je weg ?
Eén week. Ik kom de 7de terug.
Wat doe je de 7de ?
Ik kom je oppikken.
Hoe laat ?
Na de sluiting van de bibliotheek.
Ik vond dit onder je stoel.
Ik heb 't pas gekocht en kon 't niet meer vinden.
Wie weet hoe 't daar is geraakt.
Is dat voor je vriendin ?
't Is voor jou.
Doe 't me om.
Geen probleem, ik vervang je.
Namiddag en avond ? - Ja.
Namiddag en avond.
Jij bent 'n vriend.
'n Geluk dat je de autosnelweg niet nam,
de auto raakt niet vooruit.
Wanneer koop je 'n andere ? Waarom ? Deze rijdt goed.
Hij is versleten.
Wat ? Hij is heel mooi en rijdt perfect.
Waarom neem je geen moderne auto ?
Ik heb 'n verbruikersdochter. Waarom ? Zijn we arm ?
Ontbreekt 't je aan iets ?
Spijtig dat we niet met kerst gingen.
Op nieuwjaar worden er geen cadeaus gegeven.
Wij geven ze met nieuwjaar. Wie komt er morgen ?
Oma, tante Giovanna. - Francesca ?
Tante Francesca, Carlo, de kinderen...
Ze kregen nog 'n baby. - Hoe heet hij ?
Asdrubales Teofrastus Callimachus.
Callimachus ? - Nee, Nabuchodonosor.
Hou me niet voor de gek. Hij heet Michele.
”De reis begon onder 'n goed gesternte.
De Espanola was 'n degelijk schip dat zelfs op volle zee kon varen.
De bemanning bestond uit dappere zeelui.
De kapitein kende z’n vak perfect
en alles leek opperbest te verlopen.
Tot op 'n nacht, toen hij naar z’n kooi
liep...”
Die slapen vannacht niet. Dat geeft niet.
Hun nichtje van Turijn is er. Misschien heb je gelijk.
Jij hebt geluk. - Waarom ?
Je hebt 'n dochter. - En dan ?
Wij zijn veel beter dan jullie. Doe geen moeite.
Als je 'n jongen had gehad, zou je wilder geweest zijn.
Zij daarentegen, zette je op de juiste weg.
Heb je grijze haren ? Ik heb er maximum twee.
Dat is de charme van 'n veertiger. Rustig aan, 37, geen 40.
Rijpere mannen vallen in de smaak.
Leen je me je vinger ?
Hoe doe je dat met drie kinderen ?
Ik met één al... - Ik ben uitgeput.
Maar ik hou ervan.
Heeft Carlo 'n escorte ?
Waarom ?
In deze tijd...
Niets, Michele is wakker.
Laat jij Carlo binnen ?
Wat is dat met die escorte ?
”Hier is de winter van ons ongenoegen...” De man van de rekeningen besteeg de trap.
Waar, zo te horen, waakzaam als 'n wachter, de zottendokter hem opwachtte.
Hoe gaat 't ? - Goed, en jij ?
Ik droom van 'n plek als Denemarken, Zweden, Nederland.
Die landen lijken op glazen dozen.
De burger gaat voorbij en kijkt naar binnen.
Ik droom van transparante banken,
'n transparante beurs, de politiek, de economie,
alles wordt transparant.
Ik denk dat hij slaapt ? Kijk. Bijna.
Wat scheelt er vanavond ? Hij voelt nieuwe dingen aan.
Ik ben er, Sara is er, hij hoorde nieuwe stemmen.
Geef hem, ik ben 'n expert. Hij slaapt.
Komaan. - Zachtjes.
Francesca ? - Ze slaapt.
Ze is doodop, de vakantiedagen zijn vermoeiend.
Wat zei je ? Transparante dingen ? 'n Goede zaak, maar is 't ook doenbaar ?
Anderen doen 't, waarom wij dan niet ? Ik wil zeggen, houden Italianen...
...van transparante zaken ? Vergeet 't maar.
Gaan we naar de wieg ? Gaan we naar de wieg ?
Als je stilletjes praat,
valt hij niet in slaap.
Kinderen slapen graag in met veel lawaai.
De stilte schrikt hen af.
Hij slaapt.
Dat denk je. Binnen 'n halfuur wordt hij wakker.
Zo'n mooie baby. Zoals z’n papa.
Wat ben je mooi.
Bravo,
ik zie dat je je handigheid met kinderen niet verloren hebt.
Met de vrouwen ? - Evenmin.
En ? Heb je 'n vaste relatie ?
'n Vaste, nee. Je hebt 'n heleboel losse ?
Is dit 'n verhoor ? Ben je jaloers ?
Ik moet je voor eens en altijd iets bekennen.
Ik trouwde met je zus omdat ik je bij mij wil hebben.
Ik moet je ook zeggen
dat je alle kenmerken hebt van 'n krankzinnige.
En jij niet ? - Tuurlijk.
Wie versier je zoal, losbol ? Brancardiers, verpleegsters, anesthesisten ?
Wat kan 't jou schelen ?
Waar ontmoet je ze ? - Buiten.
Wat zegt Sara daarop ? Ze weet 't niet.
In heel dat circus
kwam je nog geen tegen die... Ik heb er ontmoet.
Maar na elke ontmoeting is er de botsing. Dus niks.
Maar je hebt me daarstraks niet geantwoord.
Waarom heb jij 'n escorte ?
Heb je met Francesca gepraat ?
Nee, waarom ?
Wil je wat whisky ?
En ?
Blijkbaar word ik bedreigd,
daarom heb ik 'n escorte. Wat heb jij daarmee te maken ?
Rechters, politici en flikken zijn niet langer hun enige doelwitten.
Pas geleden schoten ze op één van m’n collega's van de unief.
Ze zeggen: “Eén raken om er honderd iets te leren.”
Ze willen ons heropvoeden.
Ze willen ons alleen maar terroriseren.
Moet je ook geëscorteerd worden
naar de toiletten ? - Heb ik 'n keuze ?
Je laten overplaatsen naar 't buitenland ?
De gouverneur stelde me voor naar New York te gaan.
En ?
Drink je whisky op. Zeg me of je die turfsmaak lekker vindt.
Waarom laat je je niet overplaatsen ?
Dat wil dan zeggen dat zij gewonnen hebben.
Hoe weet je dat jij bedreigd wordt ?
Onlangs ontmoette Giulia Francesca.
Giulia heeft contact genomen.
Ze zei ook dat ze de kleine wou zien.
31 december 1983
Er is plaats. Ik laat Francesca uitstappen en volg je.
We gaan ons parkeren.
Ja, maar hij werkt nog maar 'n kleine week bij mij.
Zes maanden geleden werd 'n andere
in uw bar gearresteerd. Hij had ook cocaïne op zak.
Dat was 'n klant,
hij bracht de cocaïne van thuis mee.
Ik wil alleen dat ze 'n vest dragen. In hemdsmouwen lijkt 't op 'n boerencafé.
Die dealer werd al drie keer gearresteerd. Ik vraag hun dossier niet op.
Ik respecteer de waardigheid van het personeel.
Wat heb jij daarop te zeggen ?
Azim Mohammed ?
Niets.
Het is al laat, ik wil met m’n gezin eten.
't Is oudejaarsavond. Kan me geen barst schelen.
Er is iemand die je wil spreken. Een zekere Mirella.
Waarom gaf je m’n foute voornaam ? Wat kom je hier doen ?
Praten, en ik wil dat je me antwoordt. Waarom zei je me niet dat je Matteo heette ?
Hoe kwam je 't te weten ? - Via de jongen
die in de bowling werkt.
Hij zei dat je er vaak komt.
Hij zei me dat je bij de politie werkt. 't Is mijn beroep om te enquêteren
maar iedereen stelt 'n onderzoek in naar mij.
Jij, m’n zus...
Iedereen wil zich met mijn zaken bemoeien.
Wat wil je ? - Je gewoon zien.
Hadden we 't niet goed samen ? - En dan ?
Niets.
Behalve dat... - Wat ?
Wat ?
Ik moet gaan. - Waarom gedraag je je zo ?
Ik heb dienst.
Ik begrijp 't niet en dat maakt me gek.
Ik begrijp al die stommiteiten niet die van bij 't begin zijn gebeurd.
Waarom laat je je Nicola noemen ?
We bespreken dit nog, maar nu niet, en niet hier.
Wees gerust,
ik ben weg en zal je niet meer storen.
Je leest graag boeken omdat je ze kan dichtdoen wanneer jij 't wil.
In 't leven gaat 't anders, jij beslist niet.
Je vergist je.
Ik heb altijd over alles beslist.
Zelfs je niet weer te zien.
Dat is geen keuze.
Oké, heb je 't nu begrepen ? Ik ben waardeloos, 'n rotzak.
Ga je nu weg ? Ik geloof niet dat je zo bent.
Verdomme, wat verwacht je van mij ?
Mag ik 't weten ? - Nicola...
Ik heet Matteo.
Vort.
Dames en heren,
de “Foorkramer” !
Ja, dat is leuk.
We spelen de “Foorkramer”. Wie is de kramer ?
Jij, iemand die niet bedriegt. Wie beter dan 'n rechter ?
Nee, 't moet 'n man zijn, de stem...
Nee, ik was nog nooit bij de kramers. Carlo, wel.
Komaan. Alleen omdat ik de enige ben
die jullie kan doen lachen...
Herlees en teken onderaan indien goed.
Jij, wacht. Ik roep m’n collega die je naar beneden brengt.
Wacht. We zijn nog niet klaar.
Ga zitten.
Zit !
Hoeveel heeft hij je beloofd voor je stilzwijgen en twee jaar cel ?
Rustig, wat zegt u ? - En ?
Dat is 'n ernstige verklaring.
Zwijg, lul. Nee, ik wil 'n advocaat.
U kan me zo niet behandelen.
Hij leverde jou de cocaïne ?
Toch ?
Je hebt geen geld. Waar vind jij 't geld voor al dat spul ?
Hij gaf 't jou ? Zeg op !
Is 't zo ?
Wat wil je, verdomme ? Ik ken je niet.
Hou me niet voor de gek.
Jij ook niet, zo opereert men niet.
Nu bel je 'n advocaat. Deze nacht zal je je hele leven herinneren !
Juist ja, 'n advocaat.
Dat gaat niet. U zal zien...
Ik heb 'n kamerlid als vriend, ik laat u overplaatsen naar Nuoro.
Je mag alle kamerleden kennen,
ik tuig je af. - Kalmeer je !
Dat laat ik niet toe.
Wat doe je nu ? Laat los !
Ik wil geen gedonder door jou.
Heb je 't begrepen ?
Hij zit er voor niets tussen.
Geld op tafel, 500 lire... Komaan, 't is bijna middernacht.
Er zijn 'n aantal kaarten...
die Agnelli niet zou verwerpen
voor de bescheiden som van 1.500 lire.
1.600. - 1.600 en één...
2.000, Adriana... 2.500, kleine Sara...
Orlandino zegt 2.800,
maar wie geeft je 't geld, ik ?
Mama geeft 't hem.
Met die regen en die wind, wie belt er aan mijn klooster aan ?
Wie kan 't zijn ?
Gelukkig nieuwjaar, mama.
Ik wist dat je zou komen.
Kom binnen.
Vrolijk Kerstmis.
Prettige feesten.
Er is 'n misverstand, dit is geen speelhol.
Zusje.
De andere twee ? - Ze slapen.
Doe je vest uit.
Ken je me nog ?
Jij bent de meneer die snel reed.
En voor de meneer die snel reed, 'n kleine inzet.
Geef de meneer wat inleggeld. We geven meneer twee kaarten.
Ik heb hier 'n mooi hoopje kaarten...
Ik zag 'n vinger.
Zei Orlandino misschien... - 6.500.
Alsjeblieft. - 7.000.
Ga niet te hoog, anders heeft Sara geen geld meer.
Ik zal haar financieren.
Ik kan je 'n miljoen lenen.
Ik hou niet van smeergeld.
Ik hoorde financiering... - 10.000 !
Dit is 'n misdrijf door insiders.
8.300.
Orlandino, alsjeblieft. Ik hoorde 'n getal op z’n Dagoberts.
10.000 zal alle twijfel wegnemen.
Niets minder dan... “de druif”. Wie heeft “de druif” ?
Die ligt eronder. - De anderen ?
Ze slapen rustig.
Sara, ga jij ook slapen ?
Nee, ik ben al groot en ik wil winnen.
Dat is waar.
”De druif” is eruit. Zoals bij iedere kerst die zich respecteert,
”de zuigeling”. - Dat was de laatste.
Ik moet naar 't bureau bellen om te zien of alles in orde is.
Ga naar mijn kamer.
Hoeveel ontbreken er ? - Negen.
Negen kaarten, opgelet. 't Is een dier.
Carlo.
Maar 't begint met de 1ste syllabe...
Paard. - Nee, het springt.
Sprinkhaan.
Gaat 't ? - Ja.
Je hing m’n rapporten aan de muur ?
Tien, tien, tien, tien... Je was zo'n goede leerling.
Wat moet ik hiermee ? Ik leg 't in 'n schuif.
Wat ? Met de kinderen...
Ik doe 't wel.
Ik laat je telefoneren.
Mama...
Ik weet niet of ik blijf tot middernacht, op kantoor...
Dat geeft niet, ik ben al blij dat je geweest bent.
Sluit ik de deur ? - Ja, bedankt.
Hier hebben we 'n dier.
Het spijt me echt.
Adriana is net binnengekomen, maar ze geeft me de zebra terug.
Ik ben er niet, maar laat 'n boodschap...
Ik heb 'n beetje honger.
Aan wie geef je de kaarten ? Ga rond, anders wek je de kinderen.
We hebben 'n dier dat in 't water gaat...
De kleine meren... De zwaan.
Volhouden, Sara.
Rustig, ik denk dat je weerstaat...
Ga je weg ?
Ja, 'n noodgeval. - Juist ja...
Wil je wat noga ? - Nee.
Geef mama tenminste 'n zoen.
Nee, ik heb geen tijd.
Dat duurt maar even.
Blijf je in Rome ? - Ja, twee dagen.
Tot ziens. - Bel je me ?
Beloofd ?
Ja. - Zeker ?
Wat ?
...de eerste prijs is “de kat” !
Wat zeggen we als de kat getrokken wordt ?
”Leve de foor !”
Ik ben er niet, maar laat 'n boodschap...
Hallo, 't nummer van 't commissariaat van Rome.
Wat zou er elders gebeuren...
we maken ons klaar om te klinken.
Er komen drie mooie dames.
Beste wensen !
Gelukkig nieuwjaar iedereen.
Onze beste wensen.
Vanmorgen, tijdens de chaos, en terwijl de ziekenwagen en de politie er was,
kwam er 'n mooi meisje aan.
Zwarte haren, haar ogen... Ik herinner me haar ogen niet meer.
Geen erg.
Ik zag hier nooit meisjes, uw broer bracht er geen mee.
Ik zei hem nog... ”Zo'n knappe man als u, geen vriendin ?”
Ga door, alstublieft.
Dat meisje kwam, ze zocht uw broer.
Ik had geen tijd om haar te vertellen wat er gebeurd was...
Ze liep weg zonder te roepen of te wenen.
U kent haar misschien. - Nee.
Zo braaf, zo vriendelijk, zo... goed opgevoed.
Dank u wel.
Luister,
u gaat me voor gek houden,
maar ik geloof niet dat uw broer zelfmoord heeft gepleegd...
Verkoop geen onzin ! Vergezel mevrouw naar beneden alstublieft.
Komt uw broer mee voor het herkennen van 't lichaam ?
Nee, ik ga. Ben je zeker ?
Blijf bij mama.
Alsjeblieft, blijf bij mama.
Mama, we moeten gaan.
Al die boeken...
Neem zakken, we nemen de boeken mee.
We mogen ze nu niet meenemen. Morgen.
Ik zorg ervoor.
Enkele.
Ik had 't beter moeten inzien dan de rest,
maar ik begreep niets.
Nee, ik begreep 't misschien maar...
Zoals met Giulia.
Ik had hem kunnen tegenhouden.
Voor dezelfde deur.
Hij draaide zich om, en keek me aan.
En ik...
ik deed de deur dicht en veegde alles uit.
Nu blijft er niets over.
De trap van bij hem, het zaagsel op de grond, niets,
de boeken op de grond, de conciërge...
Ik had hen moeten tegenhouden.
Ik hield van allebei,
maar ik kon hen niet
opsluiten in die liefde.
't Was mijn opvatting over vrijheid.
Ik dacht dat elkeen 't recht had om te leven zoals hij dat wou.
Maar wat is de vrijheid om te sterven ?
Is 't gebeurd ?
Is 't echt gebeurd ?
Ik geloof er niet in.
Ik weet dat 't gebeurd is
als ik naar mama kijk.
'n Geluk dat jij bij haar bent.
Niet voor lang meer, ik vroeg m’n overplaatsing naar Sicilië.
Sicilië ? - Ze hebben mensen nodig.
Niemand wil ernaartoe.
Ik heb de postkaart nog die je me stuurde van Kaap Noord in 1966.
Ze was geschreven in 't Noors. En de vertaling luidde:
”Alles wat bestaat is mooi.” Met drie uitroeptekens.
Geloof je er nog in ? Meer in de uitroeptekens.
Luister,
Giulia is in Rome, ik zie haar morgenvroeg.
Ze wil Sara zien en ze verwacht Francesca.
Ik heb beslist erheen te gaan. - Zwijg.
Ik zeg 't je nogmaals, Giulia wil Sara zien.
Ga je zwijgen ? - Deze keer niet.
We hebben afspraak aan 't Colosseum, morgen om 10 uur.
Wat wil je dat ik doe ?
Denk je dat 't voor mij gemakkelijk is,
je te vragen haar te arresteren
en in de cel te laten rotten ?
Wat moet ik doen ?
Wachten tot ze iemand vermoord ?
Of tot zij gedood wordt ?
Dr. Carati ?
Giorgia wil u spreken.
Zeg haar dat 't niet gaat.
Francesca ?
Stuur haar maar, ik wacht.
Hoe ga ik 't haar zeggen ?
Hoe ?
Komaan.
Sterkte.
Ik moet je iets vertellen...
iets vreselijks
dat is gebeurd.
Ik liet Giulia opsluiten.
Ik dacht dat, ik denk dat het... voor haar 't beste is.
Vooral voor haar.
Ze had...
'n keuze gemaakt en ik denk dat...
't zo beter is.
Er is nog iets droevigs
dat ik je wilde zeggen.
”Je laat me dwalen in gedachten op de sporen van 't eeuwige niets.
De slechte tijd vervliegt
met m’n hoop zorgen, en met hem word ik verteerd.
Wanneer ik je rust zie,
bedaart de oorlogsdrift die in mij raast.” Moet ik 't uitleggen ?
Het sonnet “Des Avonds” is één van de meest geïnspireerde gedichten
van Foscolo.
Het bevat 't mooiste klanknabootsende vers uit de Italiaanse poëzie.
”De oorlogsdrift die in mij raast.” Dit is klanknabootsend door de vele r's.
We hebben de indruk dat we de ziel van de dichter horen razen.
Ga terug naar je plaats.
Ga maar.
Alles goed met 't Frans ?
Ja.
Ik hoorde dat uw vrouw verwittigd was. Ze is m’n vrouw niet, we zijn niet getrouwd.
Ze wil in haar cel blijven.
Zeg haar dat de kleine erbij is. Ik ga niet weg zonder haar gezien te hebben.
Oké.
Waar is Sara ?
Buiten bij Giovanna.
Ik laat haar zo binnen.
Maar ik wou je eerst spreken.
Ik laat je niet in de steek. Jij zit in de cel, maar ik...
Ik hoor je niet.
Weet je nog, net voor de geboorte van Sara ? Onze discussies ?
We zegden: “Het is misschien 'n formaliteit.”
Maar ik denk niet dat 't zo is.
Ik wil dat je m’n vrouw wordt.
Heb je me gehoord ?
Ik wil met je trouwen.
Alsjeblieft.
Ik wil dat je met me trouwt. Ik vraag je hand.
Alsjeblieft.
Luister naar mij.
Ik wil niet dat je hier nog komt,
noch dat je Sara meebrengt. Schrijf me niet, laat me met rust.
Laat Sara binnen. - Ik kan haar niet zien.
Toch wel. - Ik wil 't niet.
Zij wil jou wel zien !
Ze is je gezicht vergeten, ze was 4.
Je moet haar zien.
Alsjeblieft, Giulia.
Ik kan 't niet. - Toch wel.
Je kan 't.
Komaan.
We wachten even, goed ? Ze zal niet zien dat je geweend hebt.
Oké ?
Schat, kijk me aan.
Wat ben jij gegroeid.
Schat, kijk me aan.
Had je geen blond haar ? Ze worden terug blond.
Gevangenis onder zware bewaking
lente 1992
Monfalco, post voor jou.
”Liefste, ik stuur je iets
dat jij alleen kan lezen.”
Stuur 't terug, ik moet 't niet.
Komaan, Sara !
Zie je deze medaille ?
Ik won haar bij 't zwemmen in 1964. Je krijgt ze. Dan heb jij er ook één.
Hou je me voor de gek ? Ik wou
de mijne, ik had moeten winnen.
Op training versloeg ik haar altijd.
Eet.
Morgen ga ik naar Milaan.
Blijf je bij Alessia slapen ? Wat ga je er doen ?
'n Psychiatrisch onderzoek. 'n Man die in de cel probeerde
zelfmoord te plegen. - Wie is 't ?
De directeur van 'n staatsbedrijf.
De verdediging vroeg z’n vrijlating. Ze zeggen dat hij gek wordt in de cel.
Eerst stelen ze, daarna wenen ze.
Wat weet jij daarvan ?
Hij is goed waar hij is, hij had er eerder aan moeten denken.
Waarom wind je je op ? - Ik haat diegenen
die anderen laten opdraaien voor hun fouten.
Vraag je me niet over wie ik 't heb ?
Ik weet 't.
Ik weet wanneer je aan je moeder denkt.
De anderen hadden geen kinderen.
Ze konden doen wat ze wilden, zij niet.
Je moeder weet 't heel goed, ze voelt zich schuldig tegenover iedereen.
Dat is 't minste.
Ze heeft niemand vermoord. - Door jou.
Ze wil me niet zien, ze kan 't niet aan.
Kan mij wat schelen. Maar jij ?
Je schrijft en ze antwoordt niet, je gaat erheen en ze komt niet.
Je maakt me nog razender dan zij. Wat moet ik dan doen ?
Zoek 'n ander.
Mijn vriendinnen zijn gek op jou.
Bevalt Alessia je niet ? - Wat zeg je nu ?
't Is waar, je bent licht verouderd. Je krijgt 'n buikje, je moet opletten.
Ben je nog verliefd op haar ?
Ik denk 't niet.
Ik denk van wel, ik las je laatste brief...
Dat mag je niet... - Ik deed 't niet
met opzet, hij lag op de tafel.
't Is te zien dat je er nog aan denkt, en dat wil ik niet.
Ik wil zelf over m’n zaken beslissen, oké ?
Oké, sorry.
En ? Hebben we ruzie gemaakt ?
Nee,
jij en ik kunnen geen ruzie maken. Waarom ?
Omdat ik te veel van je hou.
Dat zeg je me niet vaak.
Er zijn veel zaken die ik je niet zeg.
Zoals ?
Zoals... ik ga in Rome wonen.
Bij Francesca en Carlo, ik wil leren restaureren.
Als ze 't goed vinden.
Ze vinden 't goed.
Stoort 't je als ik ga ?
Ja. - Ik wist 't,
maar toch ga ik.
Onnozelaar.
Kan u niet praten of wilt u niet ?
De rechtbank heeft m’n mening gevraagd en uw advocaat ging akkoord.
Gaat u akkoord met die beslissing ? Zeg alleen ja of nee.
U heeft 'n dochter.
Ik ook.
Wanneer je kinderen hebt, is de schande van de cel ondraaglijk.
Maar ze zijn sterker dan wij. Er zit te veel leven in de jeugd,
en er zijn te veel leuke mensen om depressief te worden
door wat hun vaders overkomt.
Of moeders.
Bent u hier om uit te maken of ik gek ben ?
Dat zou uw advocaat goed uitkomen.
M’n vrouw en dochter kennen de waarheid niet,
en tot gisteren, ik ook niet.
U wist niet dat wat u deed onwettig was ?
U werkt in 'n ziekenhuis ?
Bedrijven moeten commissies betalen, 5 of 10 procent. Dat is de regel.
U weet misschien nergens van ?
Of 't kwam in uw gedachten op, maar u keek de andere richting uit,
zoals miljoenen Italianen.
En op 'n dag komt er 'n rechter die zegt dat in commissies
steekpenningen worden gegeven en dat onderhandse financieringen
aan partijen onwettig zijn.
En dat ik 'n dief ben.
Groot nieuws. Niet alleen diegenen die appels stelen
gaan de nor in.
Vandaag is er gerechtigheid.
Maar ze vergeten dat ze in de rij stonden om ons dat geld te geven,
in ruil voor gunsten en aanbestedingen zonder lastenboeken.
Nu beweren ze de wereld te willen veranderen.
Geloof me,
er gebeurt helemaal niets.
Het is huichelarij.
Alleen onnozelaars zoals ik,
die tegen de lamp liepen, worden ontslagen, maar de rest
gaat rustig door met stelen.
Dat is Italië.
Wij maakten haar niet. U noch ik.
't Is het Italië van onze ouders, geloof me.
Nee, m’n vader niet.
Geloof me.
Uw vader was zeker 'n goed man.
En u speelt ook graag de goede mensen.
Heeft u 'n catalogus ? - Natuurlijk.
Hier. - Bedankt.
Zijn de foto's te koop ? Bijna allemaal.
Wat bedoelt u met bijna ? - Wel...
die van de affiche niet, bijvoorbeeld.
Waar was hij ?
Wat deed hij ?
Heb je 't gevraagd ?
Nee, de fotograaf was er niet.
De naam staat hier, 't is 'n vrouw.
Mirella Uta...
't Is misschien voor haar.
Wat ?
De ogen,
ze zijn misschien voor haar.
Wie weet wie ze is,
wie weet wanneer ze Matteo gekend heeft,
wie weet wat zij over hem weet ? Wat wil je dat ze weet ?
Ze heeft hem vast op straat gefotografeerd. Nee.
Ze heeft met hem gepraat.
Je mag hem houden als je wilt.
Maar ik wil dat je haar gaat opzoeken.
Wie ?
Mirella.
Ik wil dat je met haar praat.
Waarom zou ik haar moeten zoeken ?
Omdat ik 't je zeg en je 't moet doen.
Ik doe niet alles wat jij vraagt, wel wat me juist lijkt.
Heb je je boos gemaakt ? Doe jij de dingen die ik je vraag ?
Hoelang vraag ik je niet hier weg te gaan ?
Hoelang vraag ik je om te doen zoals Elda en Gina ?
Er is 'n appartement, 'n kamer voor jou.
Heb je me gehoord ? - Ik ben hier goed.
Dat denk je, maar je bent hier niet goed. Maar om dat te weten moet je weggaan,
zien wat er buiten is.
We laten iedereen weggaan en jij bent er nog.
Je bent niet lief zoals vroeger,
je hebt zelfs geen talent.
Vroeger had je talent, nu niet meer. Je was lief, maar nu niet meer.
Je praat over 'n fiscale opstand. Mensen die geen belastingen betalen.
"Ze hebben er al genoeg betaald".
't Politiekantoor van 't station ? Op 't einde, rechts.
Waar wou je naartoe ?
Naar de fotograaf die de foto nam.
Waarom ?
Om met haar te praten.
Ik heb alles met de politie geregeld,
we kunnen gaan.
Ik neem je niet meer mee naar de instelling. Nee, Nicola.
Ik kan 't niet... - Tuurlijk wel.
Je kan 't, want je bent al buiten.
Je nam Marcello's vest, en hij vroeg zich af: “Waar is m’n vest ?”
Je nam de tram. Je deed alles alleen.
Je bent al buiten.
Ik breng je daar niet terug.
Het huis staat daar.
Zijn de anderen al op ? Ik denk 't.
Straks stopt er 'n bus die sommigen naar 't werk brengt.
Denk je dat 't me zal lukken ?
't Lukt je al. Zie je dat niet ?
Bedankt.
Je moet me niet bedanken, Matteo overtuigde je om weg te gaan.
Hij gaf ons dit geschenk.
Kom je vaak langs ? - Vaak...
Ik zal af en toe komen.
Komaan, lachen. 't Is een belangrijke dag.
Ben je niet blij ?
Ga maar.
Ga je mee ? - Nee.
Neem je zak, bel aan
en ze zullen opendoen.
Neem dit. - Nee, ik gaf hem aan jou.
De titels van de foto's
staan op de laatste bladzijde.
Die van Matteo is nummer 7.
Dag, Giampiero. - Dag, Giorgia.
Ze...
...ven.
”Matteo toen hij Nicola was.”
U kan haar niet contacteren ?
Ik heb 't begrepen. Bedankt, tot ziens.
Ik belde met 't agentschap,
ze woont niet in Milaan.
Daarenboven vertrok ze naar Palermo voor 'n reportage over 't bloedbad.
Waarover hebt u 't ?
Er gebeurde 'n aanslag op rechter Falcone.
Palermo, 25 mei 1992
Waar gaat u naartoe ? Ik moet mevrouw Carati zien.
Vandaag is dat onmogelijk. Ik ben haar broer, Nicola Carati.
Ziet u niet wat er aan de hand is ?
Uit de weg.
Dit is Rosaria, weduwe van Vito Schifano.
Ze wil...
ook iets zeggen, ze stapt naar Kardinaal Pappalardo.
Stilte.
U moet hen in 't bijzijn van iedereen zeggen dat de Heer hen zal straffen.
En dat ze, zelfs al zijn ze hier,
in de hel zullen branden.
Laten we hopen dat ze zich bekeren. U moet 't hen zeggen.
U heeft hen zelf gevraagd zich te bekeren.
Ze moeten berouw tonen. U heeft 't hen gevraagd.
Ik ben de hoop niet verloren, Eerwaarde.
Als ze berouw hebben, wordt 't hen vergeven.
De mensen buiten begrijpen dat de kisten eraan komen.
De mensen gaan dichtbij elkaar staan,
om hulde te brengen
aan Giovanni Falcone,
Francesca Morvillo, Antonio Montinaro, Vito Schifano, Rocco di Cillo.
”Mijn leven is evenveel waard als 'n knoop” had Giovanni Falcone gezegd.
”Ik ben 'n echte Siciliaan.”
Wacht hier, bedankt.
De laatste dagen waren vreselijk.
Ik heb je vanmorgen even gezien. Men kon je niet benaderen.
Ik ben doodop.
Dat zijn we allemaal,
we weten niet meer waar te beginnen.
Ik zou 'n struisvogel willen zijn. Dat zie ik niet echt zitten.
Wat doe jij hier ?
Ik heb 'n afspraak met iemand.
Gaan we uit eten ? - Ik kan niet,
ik kan je zelfs niet meenemen. We hebben 'n halfuur en moeten hier blijven.
Hoe is 't met mama ? Francesca ?
Ik ga niet vaak naar Rome.
En Sara ? - Ze is heel mooi geworden.
Dat was ze altijd al.
En jij ?
- Ik ben de rechter,
ik stel hier de vragen.
Bedankt dat je me terugbelt.
Heel goed, morgen. Waar ?
Oké, tot ziens.
't Is niet wat je denkt.
Wij beloven onze kinderen groot te brengen met respect voor anderen.
Wij beloven dat wij plichtbewust zijn.
Wij beloven dat wij voor gerechtigheid zijn.
Wij beloven dat wij de huidige slechte gewoonten niet volgen.
Wij beloven datgene niet als gunst te vragen
wat ons rechtmatig toekomt.
Wij beloven weerstand te bieden tegen 't geweld van de maffia.
Wij beloven Giovanni Falcone niet te vergeten.
Wij beloven diegenen niet te vergeten die gestorven zijn tegen de maffia.
Aan hen te denken als naasten, gestorven voor ons.
Wij beloven van de anderen te houden zoals van onze broeders.
Wij beloven onze liefde te verdedigen door de kracht van 't voorbeeld.
Mijn excuses dat ik je laat wachten,
maar ik moet direct ontwikkelen. Daarna zullen we praten.
Verveel je je niet ?
Ik maakte de foto hier.
Precies op deze plaats.
't Was anders,
er lagen oranje tafellakens.
Kende je hem al lang ?
Slechts 5 minuten.
Hij zei me dat hij Nicola heette. Daarna,
zelfs in Rome, heeft hij...
Ik weet niet waarom hij me nooit z’n echte naam zei.
Ik kwam er alleen achter.
Ik wist 't de laatste dag,
toen...
De volgende ochtend ben ik weggegaan.
Ik keerde terug naar huis.
Ik wou naar 't eiland terugkeren,
de rust terugvinden.
Je zag hem terug in Rome ?
Ja.
Net voor...
Excuseer.
Ik kan 't niet.
Ik ook niet.
Ik kan er niet over praten.
Het spijt me.
Ik moet ervandoor.
Hoe kan je op 'n eiland wonen
met 't werk dat je doet ? Ik werk weinig.
Als 't nodig is, als 't moet.
Als er belangrijke dingen gebeuren, zoals de laatste dagen.
Ga je terug naar Turijn ?
Ja, vanavond. Ik keer terug naar m’n dochter.
Heb je 'n dochter ?
Ja. Ze heet Sara en is 18.
Volgend jaar begint ze aan de school voor restauratie.
Ze is groot.
Ja.
Heb jij kinderen ?
Ja,
één.
Hij is 7 en 'n half. In september gaat hij naar 't 2de leerjaar.
Hij heet Andrea en hij is zo mooi als Matteo.
Dag. - Dag.
Kan ik u helpen ? Dat hoeft niet, meneer.
Meneer ? - Nicola.
Mama, je ziet eruit als 'n arm oud vrouwtje. Maar ik ben 'n arm oud vrouwtje.
Waarom is 't zo donker ? 't Licht stoort me.
Net de catacomben, zo onheilspellend.
Ik wil ze niet openen of sluiten, zonder Giovanna.
Dan doe ik 't wel. Openen, licht.
Maak geen rommel. Gezien wat 'n mooie dag het is ?
Nee, alsjeblieft... - Kijk naar de zon.
Ik moet je iets vertellen,
iets heel moois.
In verband met Matteo.
Eén van de onvoorspelbare dingen die hij deed en die ons verbaasden.
In Palermo ontmoette ik 'n vrouw die met hem 'n avontuurtje had.
'n Avontuur ? - Ja, 'n romance.
Ze kreeg 'n kind.
Hij is geboren toen Matteo vertrok.
Hij heet Andrea en ik denk dat hij blij zou zijn
mocht hij zijn grootmoeder leren kennen.
'n Kind ? - Ja, 'n kind.
Binnen 'n uur is er 'n trein naar Napels.
We nemen de boot en morgenvroeg zijn we in Sicilië.
Wacht even.
Wat is er, mama ?
Wil je 'n glas water ?
Ik kan niet.
Ik ben er niet klaar voor. Hoe bedoel je ?
Hoe weet je dat 't waar is ? Het is waar. Ik heb hem gezien.
Waarom gaf ze nooit enig teken van leven ?
Waarom schreef ze me niet ? Waarom lijken droevige dingen
zo natuurlijk en mooie niet ?
Komaan.
We gaan. We gaan, mama.
Wist je dat Sara wil intrekken bij Carlo en Francesca ?
Ja, we hebben erover gepraat. - Ja ?
Iedereen praat erover en ik ben de laatste die 't weet ?
Was je boos ? - Nee, wat denk je ?
Ik begrijp haar.
Sara heeft nood aan 'n moeder zoals Francesca.
Bedankt. - Waarvoor ?
Omdat je nooit jaloers was op je broers.
Maar er was iemand waarop ik heel jaloers was...
Op wie ? - Op je leerlingen.
Was je jaloers op m’n leerlingen ? Ja, inderdaad.
Je nam hen mee naar musea,
nodigde hen thuis uit... Ik dacht dat je hen liever zag dan ons.
Ik moest hun familie vervangen, hun ouders keken niet meer naar hen om.
En jij sprak met hen.
Ik sprak met hen.
In plaats van met jullie te praten.
Mama, 't is goed. Trek niet zo'n lang gezicht.
Doe niet zo dom.
Hoe heb jij je kunnen aanpassen in Rome ?
Ik was er direct voor gewonnen.
Dat afgeleefd, wanordelijk voorkomen...
Bedorven, pervers.
De mensen... leken cynisch, slecht opgevoed,
maar ze zaten vol ironie.
Weet je hoe ik je vader ontmoet heb ? - Nee.
Op de markt van Campo de' Fiori. Hij verkocht
groenten en fruit.
Hij kocht ze in Napels, één van zijn bedrijfjes...
Hij stond bij 'n kraampje vol sinaasappelen
met 'n bord: “Spaanse sinaasappelen”. Ik zei hem: “Komen ze echt uit Spanje ?”
En hij: “Hoort u de castagnetten niet ?”
En wat deed jij ? - Niets...
Ik kocht de sinaasappelen en trouwde met hem.
Andrea, ze zijn er.
Dag.
En dan ?
Dag, grootmoeder.
Dag, oom. - Grootmoeder zei dag.
Als je weent, krijg je 'n klap.
Ik denk dat ze elkaar leuk vinden.
Ik wou je nog... bedanken.
Waarvoor ? - Dat we mochten komen.
Dat lijkt me normaal.
Je kon 't ook niet doen. - Komaan.
Waar ga je naar school ? - Ginder.
Zal je daar ook naar 't college gaan ? Nee, op Lipari.
Waar ligt Lipari ? Ginds, maar er is geen vulkaan.
Ben je bang voor de vulkaan ? - Nee.
Waarvoor ben je bang ? - Voor niks.
Jij hebt geluk, ik ben bang voor 'n heleboel zaken.
Ik ben bang om naar hier te komen.
Ben je bang voor de zee ? - Ja.
Omdat je niet kan zwemmen ? Misschien.
't Is gemakkelijk, ik kan 't je leren.
”Hij sprak over 't geloof dat hem nooit had verlaten,
zelfs niet toen hij wanhopig was.
't Geloof dat komt uit de kennis van mensen en dingen.
Hij ging lang door alsof hij tegen zichzelf praatte
over z’n grote moed en zijn middelen. Alles was zo duidelijk...”
Lees voort.
”Alles was zo duidelijk in z’n hoofd, hij veranderde nooit de toon van z’n stem.”
Dat zijn foto's
van Matteo.
Ik kan er niet meer naar kijken.
Ik heb af en toe geprobeerd,
mijn handen beefden.
Hou ze maar.
Misschien wil Andrea zien hoe z’n vader eruitzag
toen hij klein was.
Bekijken we ze samen ?
Dag. Bedankt voor alles.
Tot binnenkort.
Mama, we zijn weg.
Ik zal je ogen heel erg missen.
Als je weent, krijg je 'n klap.
Wind me niet op, anders zal ik jou 'n klap geven.
Waarom blijf je niet ?
Hoezo ? Er is plaats en 't zou me plezier doen.
Aan Andrea ook, hè ? - Blijf, grootmoeder.
Blijf. Heb je 't gehoord ?
Ik heb niets... Je hebt heel wat.
Francesca stuurt je wat je nodig hebt.
Denk je ? - Natuurlijk.
Hoor je de castagnetten niet ? Hoor je de castagnetten niet ?
Ja, mama. Ik overtrek alles.
Er zijn veel hoeden, wat moet ik ermee ?
Ik houd ze. Ik stak je gebloemde jurk er niet in.
Wacht, want ze valt in de smaak van... Ik geef ze je.
Hallo, grootmoeder ? Heel goed.
Ik leer Romeins praten.
Hoe gaat 't met jou ?
Oma, heb je die gebloemde jurk echt nodig ?
Ze is terug in de mode...
't Is iets voor oudjes, als jij ze draagt...
Wil je ouder lijken dan je al bent ? Als ik ze draag, is 't net andersom.
Francesca zegt 't ook.
Ik geef ze door. - Ze staat haar beeldig.
Echt waar. Herinner je je de foto van jou en papa op Capri ?
Ben je klaar ? - Ja.
Ben je zeker dat ik ermee sta ? Ze staat je heel goed.
't Zou beter zijn met hielen, niet ? Maar daarmee kan ik niet lopen.
De kinderen komen zo uit school, we moeten ons haasten.
Mag ik rijden ? - Liever niet.
Komaan, voor één keer. - Nee, ik wil 't niet.
Ik hou van deze plek.
Er is veel werk.
Maar 't is mooi. Ze moeten je 'n goede prijs geven,
ik zal met de eigenaar praten.
Jij gaat met de eigenaar praten.
Wanneer is de pauze gedaan ?
Mevrouw, de slavernij werd afgeschaft ten tijde van Lincoln.
Hoor je ze bezig ? Ze raken zeker niet overwerkt.
Minder praten en meer werken. Begrepen ?
U heeft die jongen goed opgevoed, hè ?
lente 1995
Eén minuut stilte voor deze poëzie.
En ?
Trek zo geen gezichten, 't is één van de mooiste plekjes ter wereld.
Het landschap is prachtig. - 'n Geluk.
Ach zo ? - 't Is klei.
't Is 'n ruïne.
Mannen, laat de geest en de verbeelding werken...
Mannen met weinig geloof en weinig verbeelding, kom hier.
Intelligente oplossingen, nu. Hoezo, intelligent ?
Zag je die spleten ? Mijn hand kan ertussen.
We moeten herbeginnen. Dat kan niet met zo'n spleten.
Maar ik vroeg jou. De firma Micavi. Ik wil jou.
Als je alles moet heropbouwen op klei...
Hier kepers en rode klinkers, zoals in Siena.
Jij klaagt altijd. En waarover ? Je bent rijk.
Je bent toch de baas. Ik maakte schulden, geen fortuin.
Bazen die klagen, altijd hetzelfde. 't Is genoeg geweest met “de baas”.
Baas, zitten de ramen op hun plaats ?
Ik zou 't probleem oplossen met mooi geanodiseerd aluminium...
Geen aluminium. Spreek hem niet over aluminium...
De keuken, 't wereldwonder. Francesca wil dat ze groot is.
Bekijk die schoorsteen, iets ongelofelijks.
Hier, 'n eerste badkamer. Daar, de kamer van de kinderen...
Iedere kamer heeft zijn badkamer. Hier, nog 'n bureau of iets anders.
Bedenk maar iets. En dit is 't probleem, die bakken.
Ik weet niet of we ze houden.
Wat denk jij ? - 't Maakt niet uit.
Hier moet je kruipruimte komen.
Tegels in oude terracotta, origineel en handgemaakt.
Weet je hoeveel dat kost ? Hij zei oud, origineel
en handgemaakt, oké ? - Micavi,
de vraag is officieel.
Firma Micavi, zie je 't zitten ? Kijk daar.
Of ik 't zie zitten ?
't Hangt ervan af.
Als je 't me vraagt met de eerbied die ik verdien,
dan kan ik je misschien helpen.
Waar blijft dat hout ? Ik heb honger. Wacht even.
Je praat als 'n baas.
Weet je dat er 'n kerel is die achter Sara loopt ?
Francesca heeft 't me gezegd.
Heb je hem gezien ? Hij komt iedere dag langs.
Iedere dag ? - Ja.
's Morgens pikt hij haar op, ze gaan naar de les en hij brengt haar terug.
Hij brengt haar terug...
Hij brengt haar terug. - Da's al iets.
Is 't een goede kerel ? Is hij te vertrouwen ?
Ja... Zoals jij en ik dat waren op die leeftijd.
Nu ben ik gerustgesteld. Bedankt.
Hij wordt binnenkort opa. Ik hou niet van provocaties.
Waar leg ik deze, opa ? - Geen provocaties.
Komaan, we hebben honger. Moeten we 't vuur aanmaken ?
Carlo, pak 'n krant. M’n kranten ?
Neem er een.
Giulia, waar ben je ? Ze komt pas laat, ze is naar school.
Mag ik haar hier even laten ? Eventjes, oké ?
Bedankt. Ik ben zo terug.
Roep ik haar ? - Nee.
Wil je niet meekomen ?
Nee, ik ben direct weer weg.
Wie is hij ? - Mimmo, haar vriend.
Ik moet gaan. - Wacht.
Zeg Sara niet dat je me gezien hebt. Waarom ?
Alsjeblieft. - Ik ga met je mee.
Blijf hier. Ik breng je weg met de wagen.
Blijf hier.
Je moet zijn gebaren niet tegenhouden, anders voelt hij zich belachelijk.
Voor hem zijn ze misschien zinvol. Ik begrijp 't. Het lijkt mij onmogelijk.
Niets is onmogelijk.
Ik weet echt niet meer wat gedaan. Je moet het proberen te begrijpen.
't Is zoals 't ontcijferen van hiërogliefen. Die begrepen we ook beetje bij beetje, hè ?
We houden onze gewone samenkomst. Roep je de anderen ?
Wachten we binnen op jou ? Nee, we doen 't onder de boom.
Lieve kinderen,
eens zien of jullie dit dier raden.
Mijn assistent Giacomo
voert zijn mimenummer op.
Heel bijzonder.
Het is 'n heel moeilijk dier en Giacomo toont ons
zijn groot mimetalent.
'n Hagedis. - Nee, bijna.
't Is een dier dat kruipt.
'n Slang. - Nee.
't Is lang... 't Kruipt, maar 't is geen slang.
'n Slak. - Nee, 't is geen huisjesslak.
Het is niet giftig.
Het is heel “glad”.
Het is heel glad, dus is 't een...
'n Veldslang, bravo !
Onze Giacomo zal, gezien zijn succes in Monaco, Parijs en Londen,
ons 'n laatste mimenummer brengen.
Deze is heel moeilijk.
De haas. - Nee.
Leg ik de post op je bureau ? Nee, ik lees hem hier.
Ik heb post...
Elektriciteit, geen factuur, 'n postkaart van Giorgia
en nog 'n andere brief...
Er is 'n vergissing, er is 'n brief voor dokter Nicola Carati.
Wie is die dokter ? - Dat ben jij.
Ik ? - Ja.
't Is waar, ik vergeet dat steeds.
Giacomo, lees hem voor. - Hij kan niet lezen.
Nu gaat hij jullie bewijzen dat hij kan lezen.
Ik doe hem open want het is speciale lijm.
Ziezo.
Lees hem voor.
Spreek luidop. Stilte, 't is 'n belangrijke brief.
”Liefste Nicola,
ik had je... deze brief...
liever niet... geschreven.
Je moeder...
is vertrokken. Ze heeft niet geleden,
ze is heel zachtjes...
ingeslapen. Ik schrijf je...
nu pas...
omdat... ze me had...
doen beloven... dat wanneer...
't zou... gebeuren...
ik niemand... mocht storen.
Dikke kus. Tot binnenkort.
Mirella.”
Bravo, Giacomo,
dat heb je goed gelezen.
Is papa bij de zee begraven ?
Niet echt dichtbij.
Je moet hem naar hier brengen, bij de zee.
Dat is waar.
Ik breng hem mee. Beloofd.
Hoe was hij ?
Hij ?
Hij was als Achilles. Weet je wie dat was ?
Heeft grootmoeder 't je verteld ?
Hij was moedig en triest zoals hij.
Hij wist dat de goden hem zouden terughalen. Weet je hoe de goden zijn ?
De besten, van wie ze 't meest houden, worden naar de aarde gestuurd
en daarna teruggehaald.
Maar eerst moeten ze 'n spoor achterlaten
zodat niemand hen zou vergeten.
Dat spoor ben jij.
Toen je je atlas bekeek, leek je op hem toen hij zo oud was.
Heel lang geleden keken we er ook in
want we wilden reizen.
We wilden 'n ver land bezoeken,
waar er alleen maar water is.
Die plek heet de Noordkaap.
Waar is dat ?
Ginder.
Zijn jullie er geweest ?
Ik heb 't vruchteloos geprobeerd, ik stopte voor ik er was.
Je vader wou er ook naartoe gaan, maar op 't einde had hij geen zin meer.
De goden riepen hem.
Ja, de goden riepen hem.
Waarom blijf je niet ? Ik moet weg vanavond.
Morgen worden de kinderen onderzocht.
Ik wil niet vertrekken. - Blijf dan.
Ik breng je naar Frankrijk of Griekenland, of naar Afrika, waar je maar wil.
Kies maar.
Nog drie jaar voor we elkaar weerzien ?
Zeker niet.
't Doet me goed jou en Andrea terug te zien.
lente 2000
't Is hier mooi, hè ? Mooi ? 't Is buitengewoon.
'n Paradijs, we zegden 't hem direct. Ik zei hem nog: “Bouw je huis hier.”
Hij wou niet. Weet je nog ? En we drongen aan.
En plots was hij overtuigd.
Bekijk die boomgaard.
Is die nieuw ? - Er staan zelfs palmbomen.
Vooraan ? - Ja, daar.
Ze zijn nog klein, 't is te vroeg...
Je bent rijker geworden door dit project, niet ?
Met vrienden ? Met vrienden word je niet rijker.
In 't hart, in de ziel, in de geest...
In de geest van 't geven zonder te ontvangen.
Ze maken me in ieder geval gek, vooral je zus.
Let op voor m’n zus. 't Gaat slecht aflopen.
Ze wil donkere dakpannen, anders passen ze niet...
Ze heeft haar redenen.
Precieze redenen, maar... de wagen kan niet meer.
Hij heeft 'n zekere leeftijd, zoals wij.
Is hier iemand ?
Zie, zie 't gedane werk.
Absolute schoonheid. De tuin. Dit is 't beste uitzicht.
't Is erg Japans...
En, je dochter gaat trouwen ?
Ben je blij ?
Ja.
Heeft hij je toestemming gevraagd ?
Hij heeft mijn toelating gevraagd, met heel veel eerbied.
En ik ging akkoord, 't is een goeie jongen.
Ik zou z’n haren knippen. Je hebt gelijk.
Wat 'n opening, wat 'n wonder...
Meesterwerk, groots handwerksman.
Je zou zeggen: Brunelleschi, Leon Battista Alberti.
Op 'n dag is dit alles van jou. Bedankt.
We gaan 'n bad nemen.
'n Bad ? - Bracht je je zwembroek mee ?
Heb je m’n buik gezien ? Draag 'n zwempak uit één stuk.
Ik heb alleen maar 'n string...
Ik ben blij dat jullie er zijn. Wij ook.
Deze plek is prachtig. Ik wou dat je ze zag.
En, alles goed met je ? - Ja, en jij ?
Goed. Ben je blij dat je dochter gaat trouwen ?
Ja, heel erg. Ben je gelukkig ?
Alles oké ?
Ja. - Des te beter.
Ik ga met je zoon praten. Ik laat jullie.
Zien we elkaar later ? - Ja.
En ?
Hoe gaat 't ? - Och...
Mooi antwoord, kort, synthetisch.
De baard ?
Wil je hem laten groeien ?
Ben ik beter met of zonder ?
't Is belangrijk te weten of je baard in de smaak valt bij 't meisje dat je bemint.
Ik weet 't niet.
Je hebt 't maar te vragen. Hoe is ze ?
Mooi ?
Heel erg. - Heb je 't haar al gezegd ?
Dat is niet gemakkelijk.
Ik weet 't, maar je moet 't haar toch zeggen.
Eerst zeg je haar dat ze mooi is, daarna dat jij ook mooi bent.
Wat zeg je nu ? - Je bent mooi.
Je moet te weten komen of je mooier bent met of zonder baard.
Heeft ze zin voor humor ?
Nee.
Dan gaan we over naar plan B.
Ik bespring haar ?
Zou ik zoiets tegen m’n neef zeggen ?
Hoe heet ze ?
Hermione. - Hermione ?
Bespring haar.
Dat kan ik niet. Dat weet ik.
Laat me los. - Doe ik niet.
Wat 'n mooi stel. Wat 'n mooie krullen.
Papa, laat hem met rust. Ik raak hem niet aan.
Ik moet je iets zeggen.
”Sara, lieveling, ik werk
in de archieven in Firenze.
Onlangs vond ik 'n foto terug uit 1966.
't Zal je 'n plezier doen te zien hoe je vader
en moeder eruitzagen toen ze jong waren. Je bent geboren uit liefde tussen 2 mensen,
en 't trieste dat er gebeurd is, kwam later en had niets met jou te maken.
Ik probeer te herbeginnen, weg van alles.
Ik weet dat ik 'n hinderlijk persoon ben, maar ik probeer niemand te storen.”
Ik ontving hem twee dagen geleden.
Zijn jij en mama dat ? Ja.
In Firenze, in 1966.
Wat moet ik doen ?
Dat hangt af van de kracht die je hebt.
Ben je gelukkig ?
Natuurlijk.
Dan is 't ogenblik gekomen om gul te zijn.
”In deze bibliotheek en elders in Firenze
hielpen vele jonge Italianen en buitenlanders
na de overstroming van 4 november 1966”
Mama !
Giulia !
Mama, heb je 'n bed ?
't Mijne, maar 't is klein. Dan schuiven we dicht bij elkaar.
Ik slaap hier, ik heb geen zin om te rijden. Maakt u 'n foto van ons, alstublieft ?
Hoofden dichter bij elkaar, goed zo...
Zullen we iets schattigs zoeken voor m’n nieuw huis ?
Waar kunnen we naartoe ?
Er zijn veel dingen.
't Zou 'n broodmand kunnen zijn, maar dat is triest.
Als onderbord valt dit best mee.
Dat als tafelmatje... Iets met meer kleur, iets originelers ?
Wat is dit ? Dat is 'n vorm voor hoeden.
Mogen we wat rondkijken ?
Dat is “De Meester van de Heilige Geest”.
Gemaakt door twee broers, zonen van Domenico del Mazziere,
Agnolo en Donnino. Volgens mij heeft Donnino meer talent.
Ik denk dat hij 't kind heeft geschilderd. Als je ziet hoe het is...
Dit is prachtig.
”De Meester van 't Gesprek van de Heilige Geest”.
Eén van de beste werken van Maso di Banco. Het is mijn lievelingswerk.
Al die “Maagden met Kind”...
Waarom hou je zo van hen ?
Verwacht je 'n kind ? Ik heb 't nog aan niemand gezegd.
Wat kan ik voor je doen ?
Er is één zaak. Wat ?
Speel voor mij.
Waar, wanneer ? - Daar staat 'n orgel.
Ik speel al lang niet meer, ik kan 't niet meer.
Ik moet de toestemming vragen aan de pastoor.
Laat maar.
Ik vraag je maar één ding en je kan 't niet
omdat je de toestemming nodig hebt ?
Jullie wilden de wereld veranderen
en nu wil je 'n toestemming ?
Oké, kom...
we gaan dodo doen.
'n Laatste glas ?
Ik ben zat.
Ik drink nooit.
Help me, ik heb 'n kraan nodig.
Rustig aan.
Opgelet.
Deze kant op.
In ieder geval,
jij
zou één ding beter moeten begrijpen.
Zeg ik 't ? - Doe maar.
Daar ga ik.
Zie je broer Matteo niet langer
als 'n hinderpaal. Als je zo aan hem blijft denken,
ga je hem nog haten.
Ben je dronken ?
Ja, goedenacht.
In ieder geval...
in ieder geval.
Wil je echt niet naar de bruiloft komen ?
Nee, ik kom bij de geboorte van de baby.
Beloofd ?
Draag je hem altijd ?
De bril ?
Zo ben je beter.
Dag. - Dag, m’n schat.
Dag.
Koffie ?
Ja, bedankt.
Heb je al ontbeten ? - Ja.
Melk ?
Ja, bedankt.
Heb je geslapen met je kleren aan ?
Ik heb niet geslapen.
Ben je ongerust ? - Nee.
Sara ?
Nee, integendeel.
Die keer op de boot wou ik je kussen.
Ik ook.
Noorwegen lente 2003
”Liefste oom, of misschien moet ik papa zeggen...
Goed, liefste Nicola, we zijn eindelijk aangekomen.
Ik heb de indruk de plaatsen te herkennen waarover je gesproken hebt,
maar dat is misschien 'n indruk.
't Is mooi dingen te doen met mensen die je bemint,
zelfs al verandert Hermione
't programma voortdurend.
Zijn alle vrouwen zo ?
Ik heb haar overtuigd 't vliegtuig te nemen richting Noordkaap.
Ze is doodsbang,
maar we wonnen 3 reisdagen.
Ik kijk naar de middernachtzon die achter de horizon zakt
en wacht om daarna in de zee te zakken.
Ik denk aan m’n vader, moeder en jou, die me altijd zei dat alles mooi was.
Ik denk dat je gelijk hebt, alles is echt mooi.”